Werken in Amsterdam

Geschreven op 18 mei 2015

Werken in Amsterdam

Een tijdlang verkaste ik mijn hele hebben en houwen naar Brabant, omdat mij daar een gastatelier was aangeboden. Het atelier lag in een dorp, een boogscheut verwijderd van het dorp waar ik ben geboren.
Een (uit Brabant afkomstige) Amsterdamse collega zei, toen hij ervan hoorde: Wat moet je daar? Wat heb je er te zoeken? Hij meende dat alle kunstenaars die iets voorstelden allang waren weggetrokken naar de grote steden en dat Brabant mij niets meer te bieden had. Maar mij leek het geweldig om mijn moedertaal weer te horen en terug te zijn in het landschap van mijn kindertijd! Ik was benieuwd naar de invloed ervan op mijn tekeningen. Mij leek het geweldig.

Ik heb mij daar moeten verbazen over de mentaliteit van collega’s, die zo verschilde van die van collega’s uit de stad. Ik stootte vaak mijn hoofd, – de mensen vonden mij verwesterd en veel te direct. Ze hielden mij met argwaan op afstand, temeer daar mijn Brabantse tongval niet meer te horen is.

Ergens na een jaar, had ik een onderhoud met een wethouder.
In het vuur van zijn betoog zei hij tegen mij: “Ja, Margaretha, – gij als buitenlander….”.
Ik lachte om zijn grapje, maar hij bleek serieus. Hij zag mij echt als buitenlander! En niet omdat ik uit Amsterdam kwam. Het was, omdat ik niet in zijn dorp geboren ben, maar 15 kilometer verderop. Het lachen verging mij en ik dacht: “Je zult hier vanuit Afghanistan terecht gekomen zijn..”

De mentaliteit die uit de woorden van de wethouder sprak, bleek een belangrijke  reden, om, toen mijn tijd in het gastatelier er op zat, terug te keren naar Amsterdam en hier weer een atelier te betrekken.
Mijn collega kreeg gelijk: ik heb niets te zoeken in Brabant.
Ik mag dan graag mijn moedertaal horen, – de verschillende talen van mijn stadsgenoten hier, hoor ik net zo graag.

Share